Kontakt specjalistyczny w zakresie rehabilitacji z upośledzonymi

Komentarz rehabilitacyjny. Kontakt specjalistyczny w zakresie rehabilitacji z osobą upośledzoną ma zwykle dość prosty przebieg. Do spotkania dochodzi przeważnie na terenie instytucji rehabilitującej i w tych warunkach autoprezentacja specjalisty ma zazwyczaj rutynowy charakter. Może będzie w tym przesada, ale powiem, że postępowanie specjalisty w niewielkim tylko stopniu regulowane jest tym, co nazywam autoprezentacją upośledzonego umysłowo. Traktuje się go jako biernego odbiorcę i wykonawcę poleceń, odrzucając z góry możliwość porozumienia się z nim na jakichś innych zasadach. Dopiero niewykonanie polecenia może być wreszcie potraktowane jako przejaw indywidualności i zaprzeczenie bycia tylko reprezentantem grupy osób z określonym rodzajem zaburzenia. Dopiero w tym momencie oddziaływanie na upośledzonego umysłowo nabiera cech personalnych (zachodzi w sytuacji personalnej). Zachowanie osoby rehabilitowanej traktuje się jako autoprezentację informującą o tym, jak ustosunkowuje się ona do polecenia – czy nadaje sytuacji inne znaczenie od tego, jakiego wymaga specjalista, czy nie przypisuje sytuacji żadnego znaczenia (nie rozumie sytuacji), czy też mimo właściwego określenia sytuacji nie dysponuje takimi możliwościami, które gwarantowałyby spełnienie wymagań osoby rehabilitującej. Myślę, że jeśli specjalista zacznie uwzględniać w swoim postępowaniu informacje zawarte w autoprezentacji osoby upośledzonej, to zostanie spełniony pierwszy warunek dla skutecznego oddziaływania rehabilitacyjnego. Jeśli dodatkowo będzie on poprzez swoją autoprezentację wpływał na lepsze zrozumienie sytuacji przez upośledzonego, to spełniony zostanie drugi warunek będący gwarantem uzyskania powodzenia w rehabilitacji.

Czytaj dalej Kontakt specjalistyczny w zakresie rehabilitacji z upośledzonymi

OKRESY ROZWOJU JEDNOSTKI

Rzadko zdarzają się procesy o jednakowym natężeniu rozwoju od rozpoczęcia do zakończenia. Większość procesów, które obserwujemy, cechuje stadialność i okresowość. Tak jak w historii ludzkości, w historii każdego kraju, w historii miast i ludów możemy wyróżnić okresy charakteryzujące się innymi cechami, tak i w historii rozwoju indywidualnego, w ontogenezie, istnieją pewne okresy rozwojowe.

Czytaj dalej OKRESY ROZWOJU JEDNOSTKI

Bioterapia w ciężkich przypadkach zachorowań na nowotwór cz. II

Guz w węźle chłonnym pachowym lewym był wielkości kurzego jajka. Po dotyku pani Wanda F. spłynęła potem. Jej dłonie były wręcz mokre, stopy i kręgosłup również, widziałem też pot na jej twarzy. Pamiętałem, że pierwszy guz, który zniknął kiedyś u pani Wandy S., również wywołał reakcję silnego pocenia się. Czyżby miało być analogicznie – błysnęła refleksja w trakcie działania. I po chwili poprosiłem panią doktor, aby sama spróbowała określić wielkość guza. Ta wsunęła kobiecie ręce pod pachę i zobaczyłem w jej oczach ogromne zaskoczenie.

Czytaj dalej Bioterapia w ciężkich przypadkach zachorowań na nowotwór cz. II

ZAPALENIE WYROSTKA ROBACZKOWEGO CZ. II

Etiologia jest zróżnicowana i zależna bezpośrednio od postaci klinicznej choroby (26). W początkowym okresie z materiału pobranego śródoperacyj- nie izoluje się zwykle E. coli. Inne pałeczki Gram-ujemne należą do rzadko- ści, podobnie jak bakterie beztlenowe. Wraz z rozwojem choroby i zajęciem otrzewnej etiologia się zmienia i jest taka sama jak w rozlanym zapaleniu otrzewnej. W zapaleniu wyrostka zgorzelinowym, perforowanym i z obecnością ropnia z materiału pobranego śródoperacyjnie izolowano florę mieszaną. Wśród bakterii tlenowych dominowały szczepy E. coli, rzadziej występowały szczepy z rodzajów Klebsiella i Enterobacter enterokoki izolowano w mieszanych zakażeniach z ropni w jamie brzusznej. Wśród bakterii beztlenowych najczęściej występowały szczepy z rodzaju Bacteroides i Clostridium w przypadku perforacji.

Czytaj dalej ZAPALENIE WYROSTKA ROBACZKOWEGO CZ. II

Ujęcie interpersonalne praktyki rehabilitacyjnej i jego zalety

Ujęcie interpersonalne praktyki rehabilitacyjnej ma jeszcze jedną zaletę. Omówione w poprzednim rozdziale teoretyczne podejścia do rehabilitacji w bardzo małym stopniu uwzględniały osobę prowadzącą proces usprawniania. Nie sądzę, aby można uznać, że osoba ta nie wpływa na to, co dzieje się w tym procesie. Badania nad innymi rodzajami praktyk wskazują, że wśród specjalistów istnieją zróżnicowania preferencji w zakresie realizacji zakładanych celów działania i sposobów ich osiągania. Tak jest w praktyce wychowawczej (A. Guryc- k a 1979), w praktyce zarządzania przemysłem (A. S. Tannenbaum 1983), w praktyce sportowej (B. J. Cr a t ty 1978) itd. Jeszcze większe zróżnicowanie w tym zakresie powinno pojawić się wśród niespe- cjalistów. Nie mają oni narzuconych z zewnątrz programów działania – sami je tworzą i sami są ich realizatorami. W obu wypadkach postać, jaką przybierze praktyka rehabilitacyjna, uzależniona jest w dużym stopniu od właściwości psychicznych, jakimi charakteryzują się osoby oddziałujące na upośledzonych umysłowo. Nie można więc mówić o adekwatnym opisie tej praktyki bez opisu postępowania osób rehabilitujących, nie ma mowy także o wyjaśnianiu przebiegu praktyki rehabilitacyjnej bez wskazywania przyczyn tego postępowania. Jedno i drugie zadanie badawcze może być zrealizowane z wykorzystaniem interpersonalnej koncepcji rehabilitacji.

Czytaj dalej Ujęcie interpersonalne praktyki rehabilitacyjnej i jego zalety

Konflikt sprzecznych motywów

Konflikt sprzecznych motywów, walka motywów, może mieć charakter dramatyczny. Taki charakter przybiera walka motywów w dramacie Szekspira Hamlet, w dramacie Ibsena Wróg ludu lub w świadomości doktora Judyma bohatera powieści Stefana Żeromskiego Ludzie bezdomni. Judym ma do wyboru albo rezygnację z walki o prawa wszystkich ludzi do jednakowego korzystania z dóbr społecznych, albo walkę o sprawiedliwe stosunki w społeczeństwie. W zamian za rezygnację z tej walki może uzyskać spokojne, szczęśliwe życie z kobietą, którą kocha. Judym rozstaje się z Joasią, rezygnuje z osobistego szczęścia, gdyż nie mógłby z niego korzystać mając świadomość dziejących się krzywd. Rezygnuje z życia osobistego, wybiera dalszą walkę. Ta decyzja nosi wszystkie cechy dramatyczności. Obowiązek społeczny zwyciężył pragnienie i dążenie osobiste.

Czytaj dalej Konflikt sprzecznych motywów

Analiza wytworów ludzkiej działalności

Eksperyment laboratoryjny polega na wywoływaniu badanego zjawiska w warunkach ściśle określonych, kontrolowanych przez badającego. Warunki te badający może zmieniać. Możemy np. izolować badanego w odpowiednim pomieszczeniu wyłączając wszelkie bodźce przypadkowe, stosownie do zadania, które chcemy rozwiązać. Metoda ta pozwala na znaczną ścisłość. Tak np w laboratorium, wykluczając czynniki odwracające uwagę, możemy badać zdolność zapamiętywania jednym rzutem oka kilku cyfr czy też liter lub wyrazów. Możemy te warunki zmieniać, stosując dłuższe wystawienie przedmiotów’ obserwacji albo wydłużając czas pomiędzy wystawieniem przedmiotów’ do obserwacji a chwilą, gdy badany ma podać, co zaobserwował. Za pomocą tych metod można ściśle badać dokładność obserwacji, jej szybkość, ilość elementów, które można zapamiętać, czas potrzebny do zapamiętania i stosunek liczby zapamiętanych zjawisk do czasu, który minął od chwili skończenia obserwacji. W stosunku do ludzi eksperyment laboratoryjny ma zastosowanie ograniczone. Nie wolno dokonywać żadnych eksperymentów’, które mogłyby przynieść badanemu jakąkolwiek szkodę. Przy eksperymencie laboratoryjnym posługujemy się z reguły przyrządami, za pomocą których staramy się ująć ilościowa występujące zjawiska.

Czytaj dalej Analiza wytworów ludzkiej działalności

Bioterapeuci i podawane przez nich wyniki wyleczeń

Najbardziej kontrowersyjnym punktem oddziaływania grupowego jest procentowa liczba wyleczeń. Każdy bioterapeuta podaje inne liczby. Harris, Fellmann z Poznania, Janina Zawadzka z Gdyni – każda z tych osób podaje inny procent wyleczonych. W książce Stanisława Nardellego inne liczby wymieniają lekarze (25% – s. 212), a inne sam autor.

Czytaj dalej Bioterapeuci i podawane przez nich wyniki wyleczeń

Głosy wydawane przez nowonarodzone dziecko

Pierwsze krótkie głosy wydaje dziecko 2-3-miesięczne. Gaworzenie pojawia się pod koniec czwartego miesiąca, a w siódmym pojawia się’ powtarzanie wydawanych przez siebie głosów i naśladownictwo głosów dorosłych. Zjawiają się pierwsze słowa: ma-ma-ma, ba-ba. Naśladownictwo jest tym procesem, który prowadzi w ostatnim kwartale pierwszego roku do wymawiania pierwszych wyrazów. Jest to niezwykle ważne.

Czytaj dalej Głosy wydawane przez nowonarodzone dziecko