Informacje z medycyny estetycznej i medycyny sportowej. Zdrowy Portal - Warszawa!

Dystrybucja aminoglikozydów

Dystrybucja aminoglikozydów jest w pełni zgodna z modelem dystrybucji związku o dużej, silnie zdysocjowanej, zasadowej cząsteczce. Związki takie dobrze przenikają do obszarów oddzielonych od łożyska naczyniowego błoną porowatą (np. zwykłym śródbłonkiem), natomiast słabo przechodzą przez bariery lipidowe. Zgodnie z tą zasadą aminoglikozydy rozmieszczają się głównie w płynie pozakomórkowym (ich objętość dystrybucji wynosi odpowiednio do tego 20 – 25% masy ciała). Duże stężenia aminoglikozydów występują w moczu (kwaśny odczyn hamuje ich zwrotne wchłanianie), w płynie tkankowym, jamach surowiczych, stawowych, komorze przedniej oka. W obszarach oddzielonych barierami lipidowymi stężenia są małe. Odnosi się to do wydzieliny gruczołów drzewa oskrzelowego, gruczołu krokowego, śliny, żółci, a zwłaszcza płynu mózgowo-rdzeniowego. W wielu przypadkach nawet zastosowanie dawek z górnej granicy dopuszczalnych wartości nie prowadzi do wytworzenia skutecznych stężeń w określonej tkance lub narządzie. W tych sytuacjach, jeśli to możliwe, aminoglikozydy należy stosować miejscowo.

Aminoglikozydy są eliminowane przez nerki w postaci nie zmienionej, a mechanizmem odpowiedzialnym za eliminację jest przesączanie kłębkowe. Nie ma dowodów, aby były w znaczących ilościach czynnie wydzielane przez transport kanalikowy. Aminoglikozydy w moczu występują głównie w postaci zdysocjowanej i ich wchłanianie zwrotne jest pomijalne. Postulowany jest jednak selektywny mechanizm czynnego wchłaniania tych antybiotyków przez komórki kanalika proksymalnego, prawdopodobnie odpowiedzialny za ich nefrotoksyczność. Niezależnie od czynnego charakteru tego mechanizmu alkalizacja moczu ułatwia przechodzenie aminoglikozydów do wnętrza komórki i nasila ich nefrotoksyczność.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.