Jak funkcjonują odruchy warunkowe na świecie cz. II

Zwierzęta na wyższym szczeblu rozwoju mają większe możliwości kształtowania się odruchów warunkowych dzięki większej ilości analizatorów i bardziej rozwiniętemu układowi nerwowemu. Tak np. u zwierząt na niskim szczeblu rozwoju „związek pokarmowy” organizmu ze środowiskiem urzeczywistnia się drogą bezpośredniego zetknięcia pokarmu z ciałem zwierzęcia. Wtedy zwierzę chwyta pokarm.

U organizmów wyższych związek ten staje się bardziej złożony i różnorodny. W charakterze bodźców pokarmowych występują takie, które działają na odległość. Zwierzę otrzymuje sygnały pokarmowe przez zapachy i inne bodźce, np. wzrokowe, jak widok pokarmu, działające już w dużej odległości. Bodźce te wywołują u zwierząt odpowiednie reakcje pozytywne i negatywne. W ten sposób zwierzęta wyżej zorganizowane otrzymują sygnały pokarmowe w większej ilości, jeśli sygnały te związane są ze zdobywaniem pokarmu lub jego właściwościami albo też są sygnałami niebezpieczeństwa. Drapieżniki o wysoko zorganizowanych organizmach, jak np. wilki, powonieniem odnajdują ślady zwierzyny. Orzeł chwyta wzrokiem najmniejszy ruch zwierzęcia kryjącego się w trawie.

Jak z tego wynika, wyższa i bardziej złożona organizacja układu nerwowego sprzyja odbieraniu większej ilości i różnorodności sygnałów ze środowiska i formowaniu się większej ilości odruchów. Tym samym pomaga ona w lepszym przystosowaniu się organizmu do środowiska i jego warunków. Dzięki temu organizm otrzymuje większą ilość bardziej różnorodnych bodźców działających na układ nerwowy, a z tych wyróżnia te, które są sygnałami zwiastującymi zaspokojenie potrzeb życiowych bądź też sygnałami grożącego niebezpieczeństwa. Tak np. węch i słuch informują zwierzęta trawożerne o bliskości drapieżnika.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *