Informacje z medycyny estetycznej i medycyny sportowej. Zdrowy Portal - Warszawa!

Hipotezy przyjęte przez D. Y. Lee i współpracowników

Eksperyment składał się z dwóch części. W pierwszym etapie jedna połowa badanych wykonywała mało atrakcyjne zadanie, druga połowa zajmowała się zadaniem bardziej atrakcyjnym. Średni czas pracy osób rozwiązujących pierwsze zadanie wynosił 111,4 s, a drugie – 190,1 s (różnica istotna statystycznie na poziomie 0,01). W tym etapie eksperymentu każdemu z upośledzonych przedstawiono 6 przedmiotów. Miał on z nich wybrać jeden, który mu się najbardziej podoba (określenie wartości wzmocnień zewnętrznych).- W drugim etapie eksperymentu badani zajmowali się wykonywaniem poprzednich zadań, przy czym informowano ich, że po zabawie otrzymają określone przedmioty. Połowie badanych oferowano przedmioty atrakcyjne dla nich, a drugiej połowie proponowano przedmioty nieatrakcyjne. Tak więc badani utworzyli cztery grupy związane z: 1) atrakcyjnym zadaniem i atrakcyjną nagrodą, 2) atrakcyjnym zadaniem i nieatrakcyjną nagrodą, 3) nieatrakcyjnym zadaniem i atrakcyjną nagrodą, 4) nieatrakcyjnym zadaniem i nieatrakcyjną nagrodą. Po pięciu minutach działania badani otrzymali odpowiednie nagrody i ostatnią instrukcję: „Widzisz, za zabawę dostałeś nagrodę. Teraz jak chcesz, możesz się bawić dalej”. Mierzono czas działania po otrzymaniu tej instrukcji.

Wyniki badań potwierdziły hipotezy przyjęte przez D. Y. Lee i współpracowników. Interakcja „zadanie X nagroda” okazała się istotna statystycznie na poziomie p < 0,02. Przy tym znacząco większe efekty, jeśli chodzi o poziom zaangażowania, dał rodzaj zadania. Zadanie atrakcyjne angażowało upośledzonych przez 229,6 s. Zadanie nieatrakcyjne zajmowało osoby badane przez 114,0 s, pirzy czym zadanie nieatrakcyjne z atrakcyjną nagrodą skłaniało do działania przez 227,0 s., a zadanie z nieatrakcyjną nagrodą tylko 103,4 s.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.