Informacje z medycyny estetycznej i medycyny sportowej. Zdrowy Portal - Warszawa!

Istota koncepcji R. Feuersteina

Istota koncepcji R. Feuersteina (1968) polega na sformułowaniu zasady likwidowania tej deprywacji. Ogólnie można ją określić jako „upośrednione uczenie się doświadczenia” (s. 358). Zakłada się, że umysł osoby upośledzonej jest systemem otwartym, którego struktura nie jest jednak w stanie, bez dodatkowego wsparcia, zdobywać doświadczenia, jak to jest w wypadku osób rozwijających się normalnie. To wsparcie może zapewnić osoba o normalnym doświadczeniu, która dzięki umiejscowieniu między upośledzonym a zewnętrznymi źródłami stymulacji pośredniczy w konstruowaniu, selekcjonowaniu i odczuwaniu odbieranych bodźców. W wypadku braku takiego wsparcia jednostka wystawiona jest na oddziaływania środowiskowej stymulacji, ale z niej nie korzysta. Używając języka J. Piageta można powiedzieć, że nie dochodzi do asymilacji oddziałujących na jednostkę obiektów, nie ma także odpowiednich procesów akomodacji będących wynikiem tych oddziaływań. Pośredniczenie w procesie nabywania doświadczeń przez osobę upośledzoną umysłowo polega przede wszystkim na pomocy w wyodrębnianiu obiektu z otoczenia. Dzięki temu następuje przełamanie jednego z podstawowych braków w zakresie funkcjonowania poznawczego osób upośledzonych umysłowo – zaniku nastawienia eksploracyjnego. Drugi rodzaj pomocy polega na przeprowadzaniu różnego rodzaju operacji na wyodrębnionych obiektach wspólnie z upośledzonym umysłowo. W trakcie tych manipulacji osoba upośledzona współuczestniczy w umiejscawianiu obiektu w przestrzeni i w czasie, porównuje go z innymi obiektami, definiuje go itd. W efekcie zdobywa ona podobne doświadczenia w kontakcie z obiektem jak osoba normalna. Osoba pośrednicząca i pomagająca upośledzonemu w poznawaniu otoczenia nie przekazuje mu efektów własnej pracy dostosowanej do odbiorcy, jak to jest w tradycyjnej pedagogice specjalnej, lecz wspólnie z nim aktywnie uczestniczy w poznawaniu otoczenia. Druga różnica polega na tym, że materiałem, na którym koncentruje się zainteresowanie osoby nauczanej i nauczającej, nie jest zbiór sztucznych obiektów wyrwanych często z kontekstu środowiska – a tak jest często w szkole specjalnej – lecz są to obiekty znajdujące się w naturalnym otoczeniu. Nie dąży się więc do ograniczania i kontrolowania stymulacji zewnętrznej. Jedyną zasadą, którą uznaje R. Feuerstein za możliwą do stosowania, jest tzw. „wzbogacanie środowiska”. Polega ono na umieszczaniu w otoczeniu osoby upośledzonej takich przedmiotów, które mogłyby pomóc w prowadzeniu odpowiednich operacji umysłowych.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.