Informacje z medycyny estetycznej i medycyny sportowej. Zdrowy Portal - Warszawa!

Kontakt specjalistyczny w zakresie rehabilitacji z upośledzonymi

Komentarz rehabilitacyjny. Kontakt specjalistyczny w zakresie rehabilitacji z osobą upośledzoną ma zwykle dość prosty przebieg. Do spotkania dochodzi przeważnie na terenie instytucji rehabilitującej i w tych warunkach autoprezentacja specjalisty ma zazwyczaj rutynowy charakter. Może będzie w tym przesada, ale powiem, że postępowanie specjalisty w niewielkim tylko stopniu regulowane jest tym, co nazywam autoprezentacją upośledzonego umysłowo. Traktuje się go jako biernego odbiorcę i wykonawcę poleceń, odrzucając z góry możliwość porozumienia się z nim na jakichś innych zasadach. Dopiero niewykonanie polecenia może być wreszcie potraktowane jako przejaw indywidualności i zaprzeczenie bycia tylko reprezentantem grupy osób z określonym rodzajem zaburzenia. Dopiero w tym momencie oddziaływanie na upośledzonego umysłowo nabiera cech personalnych (zachodzi w sytuacji personalnej). Zachowanie osoby rehabilitowanej traktuje się jako autoprezentację informującą o tym, jak ustosunkowuje się ona do polecenia – czy nadaje sytuacji inne znaczenie od tego, jakiego wymaga specjalista, czy nie przypisuje sytuacji żadnego znaczenia (nie rozumie sytuacji), czy też mimo właściwego określenia sytuacji nie dysponuje takimi możliwościami, które gwarantowałyby spełnienie wymagań osoby rehabilitującej. Myślę, że jeśli specjalista zacznie uwzględniać w swoim postępowaniu informacje zawarte w autoprezentacji osoby upośledzonej, to zostanie spełniony pierwszy warunek dla skutecznego oddziaływania rehabilitacyjnego. Jeśli dodatkowo będzie on poprzez swoją autoprezentację wpływał na lepsze zrozumienie sytuacji przez upośledzonego, to spełniony zostanie drugi warunek będący gwarantem uzyskania powodzenia w rehabilitacji.

Problem, jaki stoi przed rehabilitacją osób upośledzonych umysłowo, polega jednak na tym, iż opisane wyżej postępowanie specjalistów na miejsce tylko w szczególnych wypadkach. Wykonanie polecenia przez upośledzonego traktowane jest jako jedyne kryterium poprawnego oddziaływania rehabilitacyjnego. Nie zawsze jest to jednak kryterium prawidłowe i wystarczające. Aby zilustrować ten pogląd, posłużę się następującym przykładem.

Otóż często w zakładach pracy chronionej pod koniec miesiąca skłania się upośledzonych umysłowo pracowników do bardzo wydajnej pra- cy, aby wykonać plan produkcji. Mobilizowaniu do pracy nie towarzy szy zazwyczaj informacja o przyczynach, dla których należy szybciej pracować. W takich warunkach rozumienie istniejącej sytuacji będzie inne u osób upośledzonych umysłowo i wśród personelu zakładu pracy. Niejasność sytuacji dla upośledzonych będzie jeszcze większa, jeśli na początku następnego miesiąca ze względu na brak odpowiednich środków praca nabierze charakteru symbolicznego. O przyczynach tej sytuacji pracownicy upośledzeni także rzadko bywają informowani. Takie postępowanie w instytucji rehabilitacyjnej niewątpliwie utrudnia upośledzonym umysłowo zrozumienie społecznego sensu pracy. Będzie tak mimo tego, że w sytuacji zagrożenia planu będą oni pracowali intensywnie, a w sytuacji braku środków produkcji będą pozorowali pracę.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.