Informacje z medycyny estetycznej i medycyny sportowej. Zdrowy Portal - Warszawa!

LINKOSAMIDY

Prototypowym antybiotykiem w grupie linkosamidów była linkomycyna, antybiotyk o małej cząsteczce i wąskim zakresie działania, obecnie wychodząca z użycia. Klindamycyna jest półsyntetyczną pochodną linkomycyny, o mniej nasilonych działaniach niepożądanych i większej aktywności przeciw- bakteryjnej.

Mechanizm działania. Linkosamidy hamują syntezę białka, wiążąc się z podjednostką 50 S rybosomu, podobnie jak erytromycyna i chloramfenikol. Oporność na linkosamidy powstaje w wyniku modyfikacji miejsca wiązania na rybosomie.

Aktywność przeciwbakteryjna klindamycyny dotyczy głównie bakterii Gram-dodatnich i beztlenowych. Największą wrażliwością charakteryzują się paciorkowce tlenowe, hamowane przez stężenia 0,01 – 0,04 ¿i/ml. Wrażliwe są gronkowce z wyjątkiem szczepów opornych na metycylinę. Bacteroides fragilis i B. melanogenicus, Fusobacterium sp., Peptococcus sp., Peptostrepto- coccus sp. oraz Clostridium perfringens są zwykle wrażliwe na stężenia poniżej 1 ¿i/ml, chociaż niektóre szczepy wykazują zmniejszoną wrażliwość lub są oporne.

Farmakokinetyka. Klindamycyna wchłania się z przewodu pokarmowego w około 90%. Treść pokarmowa zwalnia wchłanianie, ale nie zmniejsza dostępności biologicznej (13). Maksymalne stężenia występują w 1 h po podaniu doustnym i w 3 h po wstrzyknięciu domięśniowym. Klindamycyna dobrze penetruje do tkanek i narządów z wyjątkiem płynu mózgowo-rdzeniowego. Szczególnie wysokie stężenia występują w tkance kostnej (17). Lek przenika do wnętrza makrofagów i leukocytów wielojądrzastych. Przenika też przez barierę łożyskową.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.