Metody poznawania środowisk społecznych młodzieży cz. III

Na tle dokonanej wyżej analizy można stwierdzić, że zastosowanie pewnego zestawu technik mających na celu ułatwienie poznania danego środowiska przez osobę zajmującą się działalnością przeciwalkoholową musi zmierzać głównie w kierunku wykrycia zarówno działań zamierzonych jak i nie zamierzonych. Ponadto należy uwzględniać czynnik zmian zachodzących pod wpływem pewnego świadomego oddziaływania w danej grupie społecznej, np. w rodzinie, której udzielono pomocy w przypadku alkoholizowania się jednego lub obydwu rodziców. Udzielana po- u H. Radlińska: Rola badań spoleczno-pedagogicznych w planowaniu organizacji życia społecznego. „Chowanna” 1935. moc nie może stanowić działalności filantropijnej, tylko świadome działanie społeczno-wychowawcze, zmierzające do ukształtowania nowych postaw, oraz profilaktyczne w stosunku do dzieci i młodzieży.

Pomocą w prowadzeniu pracy środowiskowej z zakresu działalności przeciwalkoholowej mogą być następujące techniki: – a) obserwacja, b) wywiad, c) badanie dokumentacji, a w przypadku szerzej zaplanowanych badań również i ankieta.

Wymienione trzy techniki poznawania środowiska społecznego powinny stanowić istotną pomoc w prowadzonej penetracji środowiskowej o cechach destruktywnych. Formułują one wzorcowe sposoby poznania działalności środowiska, lecz tylko wówczas dadzą zamierzone rezultaty, gdy uwzględniony zostanie specyficzny punkt analizy i wykorzystania uzyskanych danych, zgodny z potrzebami, jakie stoją przed świadomie zorganizowanym ruchem przeciwalkoholowym.

Celem podejmowanej działalności rozpoznawczej w zakresie czynników i sytuacji sprzyjających powstaniu zjawiska nadmiernego picia jest określenie stopnia rozwoju alkoholizmu określonego osobnika. Wskazanie czynników środowiskowych, zarówno tych, które determinują proces alkoholizowania się, jak i tych, które mogą stanowić o procesach resocjalizacji i rewalidacji, stanowi bardzo istotną sprawę, a wywiad środowiskowy technikę bardzo pomocną. W daszych rozważaniach zajmiemy się właśnie analizą szczegółową wywiadu, jako techniką najbardziej przydatną w praktycznej działalności przeciwalkoholowej, a zarazem jedną z najtrudniejszych.

Stawiając sobie pytanie z kim, jak rozmawiać, aby uzyskać interesujące nas informacje, czyli ukierunkowujące tok wywiadu, należy stwierdzić, że inna będzie instrukcja np. w przypadku próby wykrycia tych osób czy zbiorowości, tkwiących w otoczeniu podopiecznego, które mogą pomóc w inspirowaniu rewalidacji czy ewentualnie resocjalizacji, jeśli np. picie alkoholu wiąże się z uczestnictwem w określonych kręgach chuligańskich, inną natomiast należy sformułować instrukcję w przypadku, gdy mamy określić struktury niekorzystnych oddziaływań i wpływów stanowiących czynnik alkoholizowania się i społecznego wykolejenia.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *