Informacje z medycyny estetycznej i medycyny sportowej. Zdrowy Portal - Warszawa!

PRAKTYKA REHABILITACYJNA REGULOWANA PSYCHOLOGICZNĄ WIEDZĄ NAUKOWĄ

Myślę, że niewiele będzie przesady w stwierdzeniu, że ten typ regulacji nie cieszy się zbyt dużą popularnością wśród specjalistów w zakresie rehabilitacji. Nim omówię powody, które utrudniają upowszechnienie się regulacji naukowej w praktyce rehabilitacyjnej, pragnę ogólnie określić, co przez tę regulację rozumiem.

Specjalista realizujący swoją praktykę rehabilitacyjną na podstawach naukowych musi przede wszystkim zaakceptować tezę, że praktyka ta – podobnie jak całość życia społecznego – stanowi uporządkowany system. Oznacza to, że przebieg tej praktyki nie jest chaotyczny, lecz wręcz przeciwnie, podlega on ścisłej determinacji (J. H. Goldstein 1980, J. H. Hamsher, H. S i g a 1 1 1973). Wiedza naukowa rozpatrywana z tej perspektywy jest mniej lub bardziej adekwatnym opisem tej determinacji, a więc jest wyjaśnieniem przebiegu praktyki rehabilitacyjnej. Z punktu widzenia realizatora praktyki rehabilitacyjnej dysponowanie taką wiedzą jest niezwykle cenne, ponieważ korzystając z niej może on działać w taki sposób, aby nie przeciwstawiać się pewnym zasadniczym prawidłowościom przebiegu tej praktyki może ją wykorzystywać dla bardziej skutecznego rozwiązywania swoich problemów zawodowych (J. A. Varela 1971). Ten krótki wywód określa wyraźnie miejsce wiedzy teoretycznej w regulacji praktyki rćhabilitacyjnej. Celowo nie mówię tutaj o wiedzy” psychologicznej, ponieważ nie tylko ona może być przydatna specjalistom. Ale wiedza psychologiczna jest także niezbędna, gdyż zawiera opis psychologicznych determinant przebiegu praktyki oraz swoiste dla psychologii wyjaśnienie tego przebiegu.

PRAKTYKA REHABILITACYJNA REGULOWANA PSYCHOLOGICZNĄ WIEDZĄ NAUKOWĄ CZ. II

Aby lepiej wyrazić przedstawiony tu pogląd, zilustruję go przykładem. Psychologia wypracowała obszerną wiedzę opisującą prawidłowości, jakim podlegają interakcje między ludźmi. Specjalista kontaktując się z inwalidą może uwzględniać ten dorobek i włączać się ze swoim działaniem tak, że nie zakłóca ono przebiegu interakcji. Mówiąc precyzyjniej, będzie mniejsze prawdopodobieństwo przerwania interakcji między nim a inwalidą. Jednocześnie może bardziej skutecznie oddziaływać na osobę niepełnosprawną, lepiej realizując swoje zadania zawodowe.

Osobliwością regulacji praktyki rehabilitacyjnej poprzez naukową wiedzę psychologiczną jest wzrost świadomości zawodowej specjalisty. Pojęciem świadomości posługuję się w znaczeniu powszechnie przyjętym w naukach społecznych, gdzie jest ona rozumiana jako wiedza dotycząca celów działania. Na przykład pedagog jest świadomy, jeśli w trakcie swej pracy zdaje sobie sprawę z celów wychowania. Jego praca jest świadoma, jeśli jest ukierunkowana na cel (S. Kowalski 1974). W świetle przeprowadzonej tu analizy takie określenie świadomości jest zbyt wąskie. Specjalista posiada świadomość zawodową, jeśli nie tylko wie, czego chce, ale także umie odpowiedzieć na pytanie – dlaczego to chce osiągnąć? I jeszcze ważniejsze pytanie – dlaczego należy to osiągnąć i jak to zrobić? Regulacja odwołująca się do reguł instytucjonalnych nie wymaga odpowiedzi na te pytania. Tam ważne jest, aby wiedzieć, co i jak należy robić. Regulacja odwołująca się do wiedzy potocznej wymaga czasami odpowiedzi na drugie z postawionych pytań. Odpowiedzi na nie nie są jednak zwykle wiarygodne (J. Kozielecki 1981). Jest to zresztą bez znaczenia, ponieważ odpowiedź na to pytanie nie określa działania specjalisty, lecz je uzasadnia. Dopiero kiedy zdajemy sobie sprawę z czynników, które rzeczywiście mają wpływ na przebieg praktyki rehabilitacyjnej, odpowiedzi te mają istotne znaczenie – zezwalają bowiem na uświadomienie możliwości własnego działania oraz jego ograniczeń.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.