Informacje z medycyny estetycznej i medycyny sportowej. Zdrowy Portal - Warszawa!

ROZPOZNAWANIE ZAKAŻENIA UKŁADU MOCZOWEGO CZ. II

Pobieranie moczu u kobiet wymaga szczególnej staranności. Najlepiej, jeśli kobieta jest ułożona w pozycji ginekologicznej. Wargi sromowe rozchyla się szeroko. Krocze i przedsionek pochwy myje się dokładnie wodą i mydłem i obficie spłukuje. Nie należy stosować środków antyseptycznych. Mocz do badania pobiera się również ze strumienia środkowego. Posiew moczu należy wykonać możliwie jak najszybciej po pobraniu, aby wyeliminować możliwość namnażania znajdujących się w nim bakterii.

Najpewniejszym sposobem uzyskiwania moczu do badania, wyłączającym możliwość przedostania się do próbki zanieczyszczeń, jest pobranie bezpośrednio z pęcherza metodą nakłucia nadłonowego. Zabieg wykonuje się bez znieczulenia. Nakłucia dokonuje się w ułożeniu chorego na wznak po odkażeniu podbrzusza. Igłę wkłuwa się pionowo w linii pośrodkowej, około 3 cm powyżej górnego brzegu spojenia łonowego (ryc. 15-5).

Nakłucie nie wiąże się z ryzykiem powikłań pod warunkiem, że wypełniony moczem pęcherz jest wyczuwalny powyżej spojenia łonowego. Pobieranie moczu cewnikiem wprowadzonym do pęcherza przez cewkę jest niewłaściwe. Zabieg stwarza bowiem zawsze możliwość zakażenia dróg moczowych bakteriami, które naturalnie bytują w obwodowym odcinku cewki, i wiąże się z niebezpieczeństwem wprowadzenia do dróg moczowych drobnoustrojów szpitalnych.

O zakażeniu dróg moczowych świadczy tzw. bakteriomocz znamienny. Rozpoznaje się go wówczas, gdy liczba bakterii w 1 ml moczu jest nie mniejsza niż 100000 (105/ml). Mniejszą liczbę bakterii w 1 ml moczu określa się mianem bakteriomoczu nieznamiennego. Bakteriomocz nieznamienny przemawia za nieistnieniem zakażenia dróg moczowych. Granicy między bakte- riomoczem znamiennym i nieznamiennym nie należy traktować bezkrytycznie.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.