Informacje z medycyny estetycznej i medycyny sportowej. Zdrowy Portal - Warszawa!

Ujęcie interpersonalne praktyki rehabilitacyjnej i jego zalety

Ujęcie interpersonalne praktyki rehabilitacyjnej ma jeszcze jedną zaletę. Omówione w poprzednim rozdziale teoretyczne podejścia do rehabilitacji w bardzo małym stopniu uwzględniały osobę prowadzącą proces usprawniania. Nie sądzę, aby można uznać, że osoba ta nie wpływa na to, co dzieje się w tym procesie. Badania nad innymi rodzajami praktyk wskazują, że wśród specjalistów istnieją zróżnicowania preferencji w zakresie realizacji zakładanych celów działania i sposobów ich osiągania. Tak jest w praktyce wychowawczej (A. Guryc- k a 1979), w praktyce zarządzania przemysłem (A. S. Tannenbaum 1983), w praktyce sportowej (B. J. Cr a t ty 1978) itd. Jeszcze większe zróżnicowanie w tym zakresie powinno pojawić się wśród niespe- cjalistów. Nie mają oni narzuconych z zewnątrz programów działania – sami je tworzą i sami są ich realizatorami. W obu wypadkach postać, jaką przybierze praktyka rehabilitacyjna, uzależniona jest w dużym stopniu od właściwości psychicznych, jakimi charakteryzują się osoby oddziałujące na upośledzonych umysłowo. Nie można więc mówić o adekwatnym opisie tej praktyki bez opisu postępowania osób rehabilitujących, nie ma mowy także o wyjaśnianiu przebiegu praktyki rehabilitacyjnej bez wskazywania przyczyn tego postępowania. Jedno i drugie zadanie badawcze może być zrealizowane z wykorzystaniem interpersonalnej koncepcji rehabilitacji.

Ostatnim argumentem przemawiającym za wyborem tego podejścia jest coś, co wykracza już znacznie poza podejmowaną w tej pracy problematykę. Chodzi mi o niezwykle intnsywny rozwój badań nad problematyką interpersonalną w ramach psychologii społecznej (S. Mika 1981, S. Penrod 1983, H. C. Triandis 1977 i inni). Pozwala to sądzić, że w świetle wielu nowych teorii psychologii społecznej będzie można ukazać praktykę rehabilitacji upośledzonych umysłowo w innych niż dotychczas wymiarach. Zgodnie z tym, co stwierdziłem w pierwszym rozdziale na temat funkcji krytycznej teorii, źródła jej tkwią nie tylko w praktyce, ale również w osiągnięciach nauk teoretycznych. Chciałbym je także wykorzystać wybierając właśnie podejście interpersonalne.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.